ਸਾਹਿਤ
ਗਰੇਵਾਲ ਦਾ ਐੱਡਰੈਸ
ਸੱਚੀ ਘਟਨਾ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਵਿਅੰਗ
20.02.18 - ਬਲਰਾਜ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ*

ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਢੇ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੰਬਰ ਚਾਰ ਦਾ ਐੱਸ.ਐੱਚ.ਓ. ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਰਾਤ ਦੀ ਗਸ਼ਤ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਜ ਰਹੀ ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਹਰਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੋ ਮਿਸ ਕਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਖਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੋਨ ਚੁੱਕਣਾ ਹੀ ਪਿਆ। ਸਕਰੀਨ 'ਤੇ ਨਾਂ ਪੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ 100 ਵੱਟ ਪੈ ਗਏ। ਫੋਨ ਮਹਾਂ ਨਾਲਾਇਕ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੌਲਦਾਰ ਨਸੀਬ ਚੰਦ ਦਾ ਸੀ। ਐੱਸ.ਐੱਚ.ਓ. ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

"ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਗੀ, ਕੋਈ ਪੰਗਾ ਤਾਂ ਨਹੀ ਪਾ 'ਤਾ ਫਿਰ?" ਐੱਸ.ਐੱਚ.ਓ. ਨੇ ਖਿਝ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਪੰਗਾ ਤਾਂ ਜਨਾਬ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ। ਭਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਰੇਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਕੋਠੀ ਦਾ ਨੰਬਰ ਪਤਾ ਹੈ?" ਰੋਣ ਹਾਕਾ ਹੋਇਆ ਨਸੀਬ ਚੰਦ ਡਰਦਾ-ਡਰਦਾ ਬੋਲਿਆ।

ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਉਰਫ ਗਰੇਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤੇ ਇੰਸ. ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਦਸ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ...
  


ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ
ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ
29.01.18 - ਬਲਰਾਜ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ*

ਟੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਗੇਜਾ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਏ ਨੂੰ ਅਜੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਹੋਏ ਸਨ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪੋਤਰੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਕਾਹਲੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਹਿ-ਕਹਾ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਬੇ ਰੱਬ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੇਜਾ ਸੱਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਬੜਾ ਚੌੜਾ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਪਣੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ।

ਬਾਬਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਝਿੜੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੀਰ ਦੇ ਡੇਰੇ ਦਾ ਗੱਦੀਨਸ਼ੀਨ ਸੀ ਤੇ ਬੀਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਲਬਗਾਰ ਔਰਤ ਉਸ ਦੇ ਡੇਰੇ ਆਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਬਾਬੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ 10 ...
  


ਨਵਾਂ ਘਲੂਘਾਰਾ
ਕਵਿਤਾ
20.09.17 - ਅਫਜ਼ਲ ਅਹਿਸਨ ਰੰਧਾਵਾ

ਸੁਣ ਰਾਹੀਆ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆ
ਮੈਂ ਬੇਕਰਮੀ ਦੀ ਬਾਤ
ਮੇਰਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਿਆ
ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ ਰਾਤ।

ਮੇਰੀ ਸਾਵੀ ਕੁਖ ਜਨਮਾ ਚੁਕੀ 
ਜਿਹੜੀ ਗੁਰੂ ਸਿਆਣੇ ਵੀਰ
ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਤੇ ਉਹਦੀ ਵੇਖ ਅਸੀਰ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰੀ ਸਾਵੀ ਕੁਖ ਅਖੀਰ
ਵਿਚ ਫੁਲਾਂ ਵਾਂਗੂ ਖਿੜ ਪਏ
ਮੇਰੇ ਸ਼ੇਰ ਜਵਾਨ ਤੇ ਪੀਰ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰੀ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੀ ਕੁੱਖ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਥਣਾਂ ’ਚੋਂ ਚੁੰਘਦੇ
ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਲਹੂ ਤੇ ਦੁੱਖ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਅੱਖ
ਅੱਜ ਝੱਲੀ ਜਾਏ ਨਾ ਜਗ ਤੋਂ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਵਾਲੀ ਦੱਖ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰੀ ਚੂੜੇ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ
ਅਜੇ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਝੰਡਿਆਂ
ਹੈ ਮੇਰਾ ਝੰਡਾ ਤਾਂਹ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰਾ ਸਗਲੇ ਵਾਲਾ ਪੈਰ
ਅੱਜ ਵੈਰੀਆਂ ਕੱਢ ਵਿਖਾਲਿਆ
ਹਾਇ! ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰੀ ਦੁੱਧਾਂ ਵੰਡਦੀ ਛਾਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੱਤ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ
ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਰ ਨਾ ਮਾਰੀ ਝਾਤ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰਾ ਮੱਖਣ ਜਿਹਾ ਸਰੀਰ
ਮੈਂ ਕੁਖ ਸੜੀ ਵਿਚ ਸੜ ਮਰੇ
ਮੇਰਾ ਰਾਂਝਾ ਮੇਰੀ ਹੀਰ।

ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ਬਣ ਗਈ
ਮੇਰਾ ਡਲਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਰੰਗ
ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਣੀ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਇਕ ਇਕ ਅੰਗ।
ਅੱਜ ਤਪਦੀ ਭੱਠੀ ...
  


ਕਿੱਥੇ
ਕਵਿਤਾ
25.06.17 - ਅਮਿਤਾ ਸਰਜੀਤ ਸਿੰਘ

ਹੁਣ ਟਿੱਬਿਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ?
ਹੁਣ ਕਿੱਕਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪਲਦੇ ਸੀ
ਹੁਣ ਉਹ ਪਿੰਡ-ਗਰਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਦੋ ਦਾਣੇ ਖਿਚੜੀ ਦੇ ਬੇਲੀ
ਚਿੜੀਆਂ ਕਿੱਥੇ? ਕਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਝੱਟ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਦਮ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ
ਗਈ ਸਰਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਪਾਣੀ ਦੁੱਧ ਨਿਖੇੜਨ ਵਾਲੇ
ਕਿਥੇ ਪੰਚ? ਨਿਆਂ ਕਿੱਥੇ?

ਕਿਥੇ ਰੁੱਗ ਪੂਣੀਆਂ ਵਾਲੇ?
ਚਰਖੇ ਦੀ ਘੂੰ-ਘਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਸੱਗੀ ਫੁੱਲ ਫੁਲਕਾਰੀਆਂ ਘੱਗਰੇ
ਕੈਂਠੇ ਦੀ ਫੂੰ-ਫਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਪਾਸ਼ੋ ਸਿੰਦੋ ਰੁਲੀਏ ਲਹੀਲੇ
ਬਾਗ਼ੇ ਵਰਗੇ ਨਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਹੁਣ
ਕਿੱਥੇ ਚੂਰੀਆਂ? ਮਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਘਰ ਖਿੰਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਸਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਹਾਕ ਤਾਂ ਦੇਵੋ
ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਹਾਂ ਕਿੱਥੇ?

ਸੁਰਤ 'ਚ ਆ ਕੇ ਯਾਦ ਪੁਰਾਣੀ
ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ?
  


ਵਕ਼ਤ
ਕਵਿਤਾ
02.04.17 - ਪ੍ਰੀਤ ਪਟਿਆਲਵੀ

ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰਿਆ ਦਾਮਨ ਹੈ
ਪਰ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਮਸਰੂਫੀਅਤ ਅੰਦਰ
ਜੀਅ ਭਰ ਜੀਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਮਮਤਾ ਹੈ ਕਰੀਬ ਪਰ ਮਾਂ ਨੂੰ
ਮਾਂ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ
ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਯਾਦ
ਪਰ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਪਰਾਇਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਹੈ ਨੀਂਦ
ਪਰ ਸੁਫ਼ਨਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਗਮਾਂ ਨਾਲ
ਪਰ ਕੁਰਲਾਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ,
ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ
ਜੇਕਰ ਪਲ-ਪਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ
ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਦਾ ਵਕ਼ਤ ਨਹੀਂ।
  



Load More
TOPIC

TAGS CLOUD
.

ARCHIVE


Copyright © 2016-2017










NEWS LETTER